Kontrowersje w psychiatrii 2019 – XI Krajowa Konferencja Naukowo-Szkoleniowa

Program


Pobierz program konferencji

Piątek, 26 kwietnia (rozwiń program)

9.00–9.10Otwarcie konferencji

Sesja I Psychoterapia
9.10–9.45Stosunek do cierpienia ludzkiego a psychopatologia z punktu widzenia terapii akceptacji i zaangażowania ACT
mgr Bartosz Kleszcz (Sosnowiec)
(pokaż więcej)

ACT jest jedną z terapii psychologicznych poddanych największej liczbie wiarygodnych badań. Jej skuteczność oceniano w ponad 250 badaniach z randomizacją i grupą kontrolną w tak różnorodnych dziedzinach jak problemy psychiczne (depresja, lęki, psychozy, zaburzenia odżywiania się, uzależnienia, zaburzenia osobowości typu borderline), choroby somatyczne (radzenie sobie z m.in. przewlekłym bólem, cukrzycą, nowotworami), stygmatyzacja osób cierpiących psychicznie i poprawa wydajności pracowników oraz sportowców. W przeciwieństwie jednak do klasycznej terapii poznawczo-behawioralnej i medycznego rozumienia trudności psychicznych, gdzie redukcja „negatywnych” emocji i myśli jest traktowana jako objaw powrotu do zdrowia, w ACT miarą poprawy jest zaangażowanie się we własny sens życia nawet w obecności niesprzyjających objawów. Lęk, smutek, złość, martwienie się, wysokie standardy, bolesne wspomnienia i wiele innych nieprzyjemnych przeżyć są traktowane jako informacja o tym, na czym nam zależy w życiu („cierpimy tam, gdzie nam zależy”), jako naturalna konsekwencja dobrego życia oraz jako skutki uboczne korzystnych ewolucyjnie przystosowań. W ACT kładzie się zatem nacisk na podkreślenie normalności ludzkiego cierpienia (jako jednej z wielu składowych wartościowego życia) oraz na rozwój umiejętności przyjęcia otwartej, świadomej i zaangażowanej postawy w jego obliczu (jako alternatywa wobec sztywnego unikania lub ulegania własnym wewnętrznymi przeżyciom i przyzwyczajeniom).

9.45–10.20Dialog motywujący i interwencje zwiększające adherencję terapeutyczną
mgr Cezary Barański (Kraków)
10.20–10.55Rozpoznawanie złożonych zaburzeń dysocjacyjnych
dr n. hum. Igor Pietkiewicz, dr Radosław Tomalski (Katowice)
10.55–11.05Dyskusja
11.05–11.25Przerwa na kawę

11.25–12.00Sesja satelitarna I

Sesja II Zaburzenia ze spektrum autyzmu
12.00–12.35Różne twarze autyzmu – trudności diagnostyczne
lek. Zofia Szepczyńska (Kraków)
(pokaż więcej)

Od czasu pierwszych opisów trudności osób z autyzmem, autorstwa Leo Kannera, minęło wiele lat. Wiele też podjęto prób zrozumienia tego tak ciekawego, ale i złożonego problemu. Dzisiejsze kryteria diagnostyczne, zwłaszcza te obowiązujące w Polsce, nie oddają ogromnego zróżnicowania często dobrze kompensowanych objawów, towarzyszących trudności, poziomów funkcjonowania dzieci i dorosłych dotkniętych autyzmem. Wykład będzie próbą odnalezienia się diagnosty całościowych zaburzeń rozwoju w ograniczonych ramach diagnoz, które – choć opisują osiowo podobne problemy – nie oddają jednak zróżnicowanego obrazu zaburzenia i odrębności konkretnego pacjenta.

12.35–13.10Zespół Aspergera – aktualne zasady postępowania
prof. Filip Rybakowski (Poznań)
13.10–13.45Zaburzenia psychiczne współwystępujące z zespołem Aspergera – pułapki diagnostyczne i terapeutyczne (dzieci, młodzież, dorośli)
dr Lena Cichoń (Katowice)
13.45–13.55Dyskusja
13.55–14.35Lunch

14.35–15.10Sesja satelitarna firmy Angelini
Personalizacja leczenia w psychiatrii
dr Piotr Wierzbiński (Łódź), dr hab. Marcin Siwek (Kraków)

15.10–15.40Sesja satelitarna Lundbeck
Jak wybrać lek przeciwdepresyjny?
prof. Tomasz Sobów (Łódź)

Sesja III Postępy w psychofarmakoterapii
15.40–16.15Schizofrenia – zasady stosowania leków przeciwpsychotycznych w iniekcjach o przedłużonym uwalnianiu (LAI)
prof. Dominika Dudek (Kraków)
16.15–16.50Nowe leki przeciwpsychotyczne w kontekście leczenia chorych na schizofrenię i z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi
dr hab. Marcin Siwek (Kraków)
16.50–17.25Potencjalizacja farmakoterapii w przypadku depresji lekoopornej
dr hab. Krzysztof Kucia (Katowice)
17.25–17.35Dyskusja
17.35–18.15Poczęstunek

Sobota, 27 kwietnia (rozwiń program)

Sesja IV Psychofarmakoterapia – pułapki i perełki (opisy przypadków)
9.00–9.35Zaburzenia psychiczne u sportowców
dr Piotr Wierzbiński (Łódź)
9.35–10.10Otępienia
prof. Tomasz Sobów (Łódź)
10.10–10.45Zespół stresu pourazowego
dr Marian Macander (Warszawa)
10.45–10.55Dyskusja
10.55–11.15Przerwa na kawę

11.15–11.50Sesja satelitarna firmy KRKA
Ból i anhedonia – często pomijane elementy w drodze do sukcesu terapii depresji
dr hab. Marcin Siwek (Kraków)

Sesja V Psychofarmakoterapia – pułapki i perełki (opisy przypadków)
11.50–12.25Psychofarmakologia w praktyce – opisy interakcji i powikłań
dr Jarosław Woroń (Kraków)
12.25–13.00ADHD u dorosłych
lek. Paweł Brudkiewicz (Kraków)
(pokaż więcej)

ADHD u dorosłych – zgodnie z wynikami aktualnych badań i wytycznymi światowych towarzystw psychiatrycznych – objawy ADHD utrzymują się u ok. 2/3 dorosłych pacjentów. Osoby te mogą i powinny być diagnozowane i leczone, a w wyniku takiego postępowania najczęściej uzyskuje się poprawę w zakresie objawów i funkcjonowania.

W swoim wystąpieniu opiszę 3 przypadki rozpoznania i leczenia dorosłych z tym zespołem.
W pierwszym z nich przedstawię „klasyczny” obraz nadruchliwości u trzydziestokilkuletniego mężczyzny, który przed zgłoszeniem się do psychiatry prowadził funkcjonalne życie, jednak w tym samym okresie postanowił zmienić zawód i tryb życia – na mniej aktywny ruchowo, ale bardziej wymagający w zakresie skupienia uwagi (edukacja i praca). Wówczas objawy nadruchliwości przestały być dla pacjenta „korzystne”, a nadmierna rozpraszalność i deficyty uwagi zaczęły mu utrudniać naukę i codzienne funkcjonowanie. U pacjenta rozpoznano ADHD i po włączeniu adekwatnego leczenia uzyskano znaczną poprawę objawową i funkcjonalną.
Drugi przypadek to opis kliniczny dwudziestokilkuletniej kobiety, bez cech „widocznej” nadruchliwości i impulsywności, która sprawnie funkcjonowała do ukończenia liceum, jednak na studiach (wzrost wymagań poznawczych i intelektualnych) zaczęła doświadczać coraz bardziej niekorzystnych konsekwencji przewlekłego i nasilonego deficytu uwagi, z wtórnymi niepowodzeniami i rozwinięciem się objawów lękowych i depresyjnych. Po kilku latach nieefektywnego leczenia za pomocą leków przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych u pacjentki rozpoznano ADHD (postać z dominującym deficytem uwagi) i po włączeniu terapii metylofenidatem uzyskano znaczącą poprawę w zakresie koncentracji uwagi, z ustąpieniem objawów depresyjnych i lękowych oraz z możliwością satysfakcjonującego i produktywnego funkcjonowania uniwersyteckiego, a następnie zawodowego.
Trzeci przypadek należy do tych szczególnie „kontrowersyjnych”, ze względu na współwystępowanie u pacjenta zaburzeń osobowości („trudne” środowisko rodzinne) oraz zaburzeń psychicznych związanych z nadużywaniem substancji psychoaktywnych (amfetamina). Przed diagnostyką pod kątem ADHD pacjent był wielokrotnie hospitalizowany, co zresztą powtarzało się po rozpoznaniu ADHD oraz włączeniu leczenia metylofenidatem. W wyniku leczenia uzyskiwano poprawę w zakresie objawów i (wstępnie) w zakresie funkcjonowania, jednak z okresowymi dekompensacjami wymagającymi hospitalizacji. W wyniku wdrożenia systematycznych oddziaływań psychoedukacyjnych, motywujących oraz terapeutycznych (głównie terapia uzależnień) i przy kontynuacji warunkowego (abstynencja) leczenia m.in. metylofenidatem w kolejnych miesiącach uzyskiwano jednak coraz stabilniejszą poprawę, która pozwalała pacjentowi na podjęcie stałej pracy i stopniowy powrót do stabilnego funkcjonowania.

Powyższe 3 opisy przypadków dorosłych z ADHD wskazują na znaczne zróżnicowanie specyfiki klinicznej dorosłych pacjentów z tym zaburzeniem, co wymaga istotnej czujności klinicznej i – w razie spełnienia wskazań – wdrożenia specjalistycznego leczenia. To ostatnie zazwyczaj wiąże się z dużą efektywnością i bezpieczeństwem.

13.00–13.35Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
prof. Wiesław Jerzy Cubała (Gdańsk)
13.35–13.45Dyskusja

13.45–14.20Sesja satelitarna V

14.20–15.05Lunch

Sesja VI Prawo i okolice
15.05–15.40Zalecenia konsultanta krajowego dotyczące przepustek
prof. Piotr Gałecki (Łódź)
15.40–16.15Sytuacje kryzysowe w gabinecie psychiatrycznym – identyfikowanie zachowań zagrażających
prof. Janusz Heitzman (Kraków)
16.15–16.50Zasady kontroli NFZ po 1 czerwca 2019 r.
dr n. prawn. Wojciech Wojtal (Warszawa)
16.50–17.00Dyskusja
17.00Rozdanie zaświadczeń



Program konferencji nie jest ostateczny i może ulec zmianie